Startowa  Ulubiona  Poleć nas  Duszpasterstwo Małżeństw Bezdzietnych  SYCHAR
Wybrany moduł jest nieprawidłowy

Duszpasterstwo Rodzin:

ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 20-950 Lublin
(adres do korespondencji: ul. Podwale 15, 20-117 Lublin)
e-mail: duszpasterstwo.rodzin@diecezja.lublin.pl



Papież Jan Paweł II - Świętym


Homilia Papieża Franciszka ze Mszy Św. kanonizacyjnej

W centrum dzisiejszej niedzieli wieńczącej Oktawę Wielkanocy, a którą Jan Paweł II zechciał poświęcić Miłosierdziu Bożemu, znajdują się chwalebne rany Jezusa zmartwychwstałego.

Pokazał je już po raz pierwszy, gdy ukazał się apostołom, wieczorem tego samego dnia po szabacie, w dniu Zmartwychwstania. Ale tamtego wieczoru nie było Tomasza i gdy inni powiedzieli mu, że widzieli Pana, odpowiedział, że jeśli nie zobaczy i nie dotknie tych ran, nie uwierzy. Osiem dni później Jezus ukazał się ponownie w Wieczerniku, pośród uczniów i był tam również Tomasz. Zwrócił się wówczas do niego i poprosił, by dotknął Jego ran. Wówczas ten szczery człowiek, przyzwyczajony do osobistego sprawdzania, ukląkł przed Jezusem i powiedział: „Pan mój i Bóg mój” (J 20, 28).

Rany Jezusa są zgorszeniem dla wiary, ale są również sprawdzianem wiary. Dlatego w ciele Chrystusa Zmartwychwstałego rany nie zanikają, lecz pozostają, gdyż rany te są trwałym znakiem miłości Boga do nas i są niezbędne, by wierzyć w Boga. Nie po to, by wierzyć, że Bóg istnieje, ale aby wierzyć, że Bóg jest miłością, miłosierdziem i wiernością. Święty Piotr, cytując Izajasza, pisze do chrześcijan: „Krwią Jego ran zostaliście uzdrowieni” (1 P 2, 24; por. Iz 53, 5).

Jan XXIII i Jan Paweł II mieli odwagę oglądania ran Jezusa, dotykania Jego zranionych rąk i Jego przebitego boku. Nie wstydzili się ciała Chrystusa, nie gorszyli się Nim, Jego krzyżem. Nie wstydzili się ciała swego brata (por. Iz 58, 7), ponieważ w każdej osobie cierpiącej dostrzegali Jezusa. Byli to dwaj ludzie mężni, pełni parezji [szczerości] Ducha Świętego i złożyli Kościołowi i światu świadectwo dobroci Boga i Jego miłosierdzia.

Byli kapłanami, biskupami i papieżami dwudziestego wieku. Poznali jego tragedie, ale nie byli nimi przytłoczeni. Silniejszy był w nich Bóg; silniejsza była w nich wiara w Jezusa Chrystusa, Odkupiciela człowieka i Pana historii; silniejsze było w nich miłosierdzie Boga, które objawia się w tych pięciu ranach; silniejsza była macierzyńska bliskość Maryi.

W tych dwóch ludziach kontemplujących rany Chrystusa i świadkach Jego miłosierdzia była “żywa nadzieja” wraz z “radością niewymowną i pełną chwały” (1 P 1,3.8). Nadzieja i radość, jaką zmartwychwstały Chrystus daje swoim uczniom i których nic i nikt nie może ich pozbawić. Paschalna nadzieja i radość, przeszedłszy przez tygiel odarcia z szat, ogołocenia, bliskości z grzesznikami aż do końca, aż do mdłości z powodu goryczy tego kielicha. Oto są nadzieja i radość, jaką dwaj święci papieże otrzymali w darze od zmartwychwstałego Pana i z kolei przekazali obficie Ludowi Bożemu, otrzymując za to nagrodę wieczną.

Tą nadzieją i tą radością żyła pierwsza wspólnota wierzących w Jerozolimie, o której mówią nam Dzieje Apostolskie (por. 2, 42-47). Jest to wspólnota, w której żyje się tym, co najistotniejsze z Ewangelii, to znaczy miłością, miłosierdziem, w prostocie i braterstwie.

Taki obraz Kościoła miał przed sobą Sobór Watykański. Jan XXIII i Jan Paweł II współpracowali z Duchem Świętym, aby odnowić i dostosować Kościół do jego pierwotnego obrazu, który nadali mu święci w ciągu wieków. Nie zapominajmy, że to właśnie święci prowadzą Kościół naprzód i sprawiają, że się rozwija. Zwołując Sobór, Jan XXIII okazał taktowne posłuszeństwo Duchowi Świętemu, dał się Jemu prowadzić i był dla Kościoła pasterzem, przewodnikiem, który sam był prowadzony. To była jego wielka posługa dla Kościoła. Był papieżem posłuszeństwa Duchowi Świętemu.

W tej posłudze Ludowi Bożemu Jan Paweł II był papieżem rodziny. Kiedyś sam tak powiedział, że chciałby zostać zapamiętany jako papież rodziny. Chętnie to podkreślam w czasie, gdy przeżywamy proces synodalny o rodzinie i z rodzinami, proces, któremu na pewno On z nieba towarzyszy i go wspiera.

Niech ci obaj nowi święci pasterze Ludu Bożego wstawiają się za Kościołem, aby w ciągu tych dwóch lat procesu synodalnego był on posłuszny Duchowi Świętemu w posłudze duszpasterskiej dla rodziny. Niech nas obaj nauczą, byśmy nie gorszyli się ranami Chrystusa, abyśmy wnikali w tajemnicę Bożego Miłosierdzia, które zawsze żywi nadzieję, zawsze przebacza, bo zawsze miłuje.

Tłumaczenie: vatican.va


RODZINA
PIERWSZA I NAJWAŻNIEJSZA
DROGA KOŚCIOŁA


"Pośród tych wielu dróg rodzina jest drogą pierwszą i z wielu względów najważniejszą. Jest drogą powszechną, pozostając za każdym razem drogą szczególną, jedyną i niepowtarzalną, tak jak niepowtarzalny jest każdy człowiek. Rodzina jest tą drogą, od której nie może on się odłączyć. Wszak normalnie każdy z nas w rodzinie przychodzi na świat, można więc powiedzieć, że rodzinie zawdzięcza sam fakt bycia człowiekiem. A jeśli w tym przyjściu na świat oraz we wchodzeniu w świat człowiekowi brakuje rodziny, to jest to zawsze wyłom i brak nad wyraz niepokojący i bolesny, który potem ciąży na całym życiu".


św. Jan Paweł II
List do Rodzin
1994 - 20 lat – 2014
 
 

W dniach 5 - 19 X 2014 r. w Rzymie odbędzie się III Nadzwyczajne Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów. Jego temat "Wyzwania duszpasterskie związane z rodziną w kontekście ewangelizacji". Papież Franciszek prosi wszystkie rodziny, by modliły się za to nadzwyczajne zgromadzenie.

 
 
Drogie Rodziny,

Staję na progu waszego domu, by powiedzieć Wam o wydarzeniu, które – jak wiadomo –będzie miało miejsce w październiku w Watykanie. Chodzi o Nadzwyczajne Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów, zwołane, by dyskutować na temat: „Wyzwania duszpasterskie związane z rodziną w kontekście ewangelizacji”. Kościół bowiem jest dziś powołany do głoszenia Ewangelii, także stawiając czoło nowym pilnym wyzwaniom duszpasterskim dotyczącym rodziny.

To ważne spotkanie angażuje cały Lud Boży, biskupów, kapłanów, osoby konsekrowane i wiernych świeckich Kościołów partykularnych całego świata, którzy aktywnie uczestniczą w jego przygotowaniu poprzez konkretne propozycje i niezbędny wkład modlitwy. Wsparcie modlitewne jest niezwykle potrzebne i znaczące, zwłaszcza z Waszej strony, drogie rodziny. To zgromadzenie synodalne jest bowiem poświęcone szczególnie Wam, Waszemu powołaniu i misji w Kościele i w społeczeństwie, problemom małżeństwa, życia rodzinnego, wychowaniu dzieci oraz roli rodziny w misji Kościoła. Dlatego proszę Was o intensywną modlitwę do Ducha Świętego, aby oświecił ojców synodalnych i prowadził ich w tym niełatwym zadaniu. Jak wiecie, rok po tym nadzwyczajnym zgromadzeniu synodalnym zbierze się zgromadzenie zwyczajne, które podejmie tę samą kwestię rodziny. Także w tym kontekście, we wrześniu 2015 roku odbędzie się Światowe Spotkanie Rodzin w Filadelfii. Módlmy się więc wszyscy razem, żeby przez te trzy wydarzenia Kościół podjął prawdziwą drogę rozeznania i odpowiednie środki duszpasterskie, aby pomóc rodzinom w stawieniu czoła aktualnym wyzwaniom ze światłem i mocą, które pochodzą z Ewangelii.

Piszę do Was ten list w dniu, kiedy obchodzimy święto Ofiarowania Pana Jezusa w świątyni. Św. Łukasz Ewangelista mówi nam, że Maryja i Józef zgodnie z prawem Mojżeszowym przynieśli Dzieciątko do świątyni, aby przedstawić Je Panu, i że dwoje starców, Symeon i Anna, pobudzeni przez Ducha Świętego wyszli im na spotkanie i rozpoznali w Jezusie Mesjasza (por. Łk 2, 22-38). Symeon wziął go w ramiona i dziękował Bogu, że wreszcie "ujrzał" zbawienie. Anna, pomimo zaawansowanego wieku, odnalazła nową moc i zaczęła mówić wszystkim o Dzieciątku. Jest to piękny obraz: dwoje młodych rodziców i dwie osoby starsze, zgromadzeni przez Jezusa. Naprawdę Jezus sprawia, że pokolenia spotykają się i jednoczą! On jest niewyczerpanym źródłem tej miłości, która przezwycięża wszelkie zamknięcie, każdą samotność i smutek. Na Waszej drodze życia rodzinnego dzielicie ze sobą wiele pięknych chwil: posiłki, odpoczynek, pracę domową, zabawy, modlitwy, podróże i pielgrzymki, dzieła solidarności... Jednakże, jeśli nie ma miłości, wówczas brak radości, a prawdziwą miłość daje nam Jezus: On daje nam swoje Słowo, które oświeca naszą drogę; daje nam Chleb życia , który podtrzymuje codzienny trud naszego pielgrzymowania.

Drogie rodziny, Wasza modlitwa w intencji Synodu Biskupów będzie cennym skarbem, który ubogaci Kościół. Dziękuję Wam i proszę Was o modlitwę również za mnie, abym mógł służyć Ludowi Bożemu w prawdzie i miłości. Niech Wam wszystkim towarzyszy opieka Najświętszej Maryi Panny i świętego Józefa, i niech Wam pomaga podążać razem w miłości i wzajemnej służbie. Z całego serca przyzywam Bożego błogosławieństwa dla każdej rodziny.

Watykan, 2 lutego 2014 roku
Święto Ofiarowania Pańskiego

FRANCISCUS






 


Rok 2014 został ogłoszony przez ONZ Międzynarodowym Rokiem Rodziny.







Diecezjalny Duszpasterz Rodzin
ks. dr Grzegorz Trąbka
ul. Bp M. Fulmana 9, 20-492 Lublin
tel. 603-198-214
e-mail: g.trabka@kuria.lublin.pl

Diecezjalny Duszpasterz Rodzin (zastępca)
ks. mgr Łukasz Pyda
ul. Staszica 16 a, 20-081 Lublin
tel. (81) 534-99-22; 608426248
e-mail: lukaszpyda@poczta.fm

Diecezjalny Doradca Życia Rodzinnego
dr Halina Iwańczyk
ul. Podwale 15, 20-117 Lublin
tel. (81) 532-65-25
tel. dom. (81) 743-99-01

 

 

"Przyszłość ludzkości idzie przez rodzinę" pisał Jan Paweł II w Adhortacji Apostolskiej Familiaris consortio wskazując na wielkie zadanie jakie staje przed społeczeństwami świata przełomu XX i XXI wieku. Kościół Chrystusowy dostrzega to szczególne miejsce rodziny w dzisiejszym świecie oraz zadania, które przed nią stają. Małżeństwo i rodzina w nauczaniu Kościoła stanowią fundament całego społeczeństwa ludzkiego oraz są jednym z najcenniejszych dóbr ludzkości. Dyrektorium Duszpasterstwa Rodzin ogłoszone przez Episkopat Polski w dniu 1 maja 2003 r. duszpasterstwo rodzin określa jako system kościelnych działań, które zmierzają do urzeczywistnienia zbawczego planu, dotyczącego małżeństwa i rodziny. Osią jego jest prawda o małżeństwie i rodzinie, nieomylnie przekazywana, interpretowana i odnoszona do "znaków czasu" przez Urząd Nauczycielski Kościoła. Do duszpasterstwa rodzin należy także wszechstronna troska o zapewnienie warunków sprzyjających realizacji tej prawdy, oraz konkretna pomoc udzielana rodzinie w wypełnianiu jej powołania. (por. FC 1).

Aktualności
DZIEŃ SKUPIENIA
Doradców Życia Rodzinnego zapraszamy 14 września 2014 r. na kolejny Dzień Skupienia. Początek o godz. 10.00. Miejsce spotkania - Dom Rekolekcyjny w Lublinie, ul. Podwale 15.
Pielgrzymka Małżeństw i Rodzin na Jasną Górę
W dniach 27-28 IX 2014 odbędzie się 30. Pielgrzymka Małżeństw i Rodzin na Jasną Górę. Hasłem Pielgrzymki są słowa z Listu do Rodzin: "Rodzina pierwszą i najważniejszą drogą Kościoła". Jak co roku małżonkowie odnowią swoje przyrzeczenia małżeńskie. Istnieje możliwość otrzymania pamiątkowego certyfikatu odnowienia przyrzeczeń – można to uczynić poprzez stronę http://www.kodr.pl/xxx-pielgrzymka-malzenstw-i-rodzin-na-jasna-gore.html.
Wspólnota Trudnych Małżeństw Sychar
Spotkania SYCHAR-u na terenie archidiecezji odbywają się w Puławach i Lublinie. W Puławach w każdą pierwsza sobotę miesiąca w parafii
Miłosierdzia Bożego przy ulicy Kowalskiego 1 o godz. 16. W Lublinie w każdą trzecią sobotę miesiąca w Parafii Św. Urszuli Ledóchowskiej przy
ulicy Roztocze 1 na Węglinie o godz. 15:00. Bliższe informacje na stronie
www.lublin.sychar.org